‘Ik besloot hem de vrijheid te geven’

31 oktober 2019 | Blog Antonet

Tijdens een opnamegesprek hoort verzorgende Antonet dat haar cliënt een alcoholverleden heeft. Hij wil niet zonder zijn dagelijkse borrels. Wat nu?

Ik ben verzorgende op een PG-verpleegafdeling waar zoveel als mogelijk BOPZ-arm gewerkt wordt. Indien mogelijk geen beperkingen. De bewoner staat centraal en vrijheid staat voorop.

Tijdens een opnamegesprek hoor ik dat meneer Goud* een alcoholverleden heeft. Hij heeft een tijdje opgenomen gezeten op een gesloten afdeling. Geen vrijheid, geen alcohol. Een aantal maanden waarin hij geen druppel heeft gedronken, maar waarin hij er wel naar verlangde. De familie van meneer vraagt zich af wat we nu moeten doen. Wat is het beleid?

Meneer Goud heb ik zo’n vijf minuten gesproken. Te kort om in te schatten wie hij is en wat hij aankan. Tegen de verwachting in, en misschien zelf tegen beter weten in, besloot ik hem de vrijheid te geven. Omdat dat is wat onze zorg uniek maakt. Het concept waar wij voor staan, gaat verder dan alleen geen maatregelen toepassen. We kiezen voor de wil van meneer, zonder af te doen aan het risico wat we nemen om voor vrijheid te kiezen.

Meneer Goud kreeg zijn vrijheid. Ondanks zijn BOPZ-indicatie, ondanks zijn alcoholverleden, ondanks de problemen die waarschijnlijk zouden komen. Wij kozen ervoor om hem de ruimte te geven waar hij om vroeg. Keer op keer maakte hij gebruik van die vrijheid. Liet hij de afdeling achter zich en ging met zijn rollator op pad. Naar de Gall&Gall. Hij kocht, zoals te verwachten viel, sterke drank, soms één fles, soms twee flessen, soms nog een sixpack bier. Op zijn kamer in het verpleeghuis genoot hij achter zijn tv van een sterke borrel, en nog een, en nog een. Meneer Goud genoot.

Maar wat is de max wat iemand mag drinken? Wie bepaalt dat? Beslis ik, als verzorgende, wanneer het te veel is? Wanneer is het té? Is dat mijn norm? De norm van de wet? De moraal die ons wat voorschrijft? Of is de norm datgene wat mijn cliënt fijn vindt en wat voor hem werkt?

Geloof mij, meneer Goud was heel gelukkig. Met zijn borrel, met mij, als zuster, die er met hem over praatte en hem waarschuwde als zijn alcoholgebruik andere bewoners laat ‘meegenieten’. Een jaar lang, 12 maanden, hebben meneer Goud en ik op die manier genoten van zijn vrijheid. Toen kwam er een periode waarin hij somber werd en de drank niet langer zijn levensgenot was, maar zijn kwelling. Een periode waarin zijn geluk die hij in het drankje vond, veranderde in verdriet.

Dát was het moment om weer om tafel te gaan, nieuwe afspraken te maken. Samen met meneer Goud. Wat wilt u? Hoe zou u het graag zien? Hij wilde niet leven zonder drank en dat zullen we hem nooit vragen. Hij besefte wel dat afspraken nodig waren. Nu krijgt hij twee keer daags zijn borrel van ons en als hij wil nog eentje (of twee) extra.

Meneer Goud geeft aan zich fijn te voelen, zich vrij te voelen. Omdat hij kan zijn wie hij is. Omdat hij kan doen wat hij wil. Dat is waar ik, als verzorgende, voor wil en moet staan. Datgene doen wat mijn bewoner gelukkig maakt, ook al kleur ik dan buiten de lijntjes. Want dan geef ik waardevolle zorg!

* Dit is niet de echte naam van deze cliënt.

We staan u graag te woord

Bonkelaarplein 12
3363 EL Sliedrecht
Onze cliënten geven
Stichting Waardeburgh:
Zoek, vind en waardeer zorgaanbieders op ZorgkaartNederland.nl
8.2

Stichting Waardeburgh is 119 keer gewaardeerd op ZorgkaartNederland en heeft een gemiddeld cijfer van 8.2.

Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering

zorgkaart nederland