‘Je moet nu komen, vanavond ga ik dood’

16 januari 2020 | Blog Antonet

Mevrouw Witte is bang om dood te gaan. ’s Avonds laat aan haar bed gaat Antonet er met haar over in gesprek.

“Ja, hallo, mevrouw Witte hier, je moet nu komen, want het gaat niet goed,” hoor ik door mijn telefoon als ik de alarmering aangenomen heb. Ik glimlach, mevrouw Witte klinkt heel rustig, helemaal niet alsof ik nu direct moet komen. Maar ik ken haar, ze vindt het vast gezellig als ik even langskom.

Nog geen minuut later wandel ik bij haar naar binnen. “Wat kan ik voor u doen mevrouw Witte?”
Ze veert op. “O, lieve schat, ben jij het? Het is vreselijk. Ik ga dood. Vanavond.”
Ik hurk neer bij haar bed. Het is tien uur in de avond en mevrouw Witte heeft al even geslapen. “We gaan allemaal een keer dood hè tante Gre, maar we weten niet wanneer.”
Ze kijkt me meewarig aan. “Ik ga vanavond dood, dat voel ik gewoon. Hijs me maar in dat stoeltje daar.” Ze knikt naar haar rolstoel. “Schiet op, da’s de laatste keer dat je het moet doen.”
“Ik wil u best uit bed halen, maar zal ik gewoon even bij u komen zitten? Dan haal ik even wat.”
Ze grijnst van oor tot oor. “Ga je een pil halen dat het nu al klaar is? O heerlijk meid.”

Stilletjes sluip ik de kamer uit om met twee bekers warme anijsmelk en een zakje kroepoek (daar is ze gek op) terug te komen. Ik zet haar rechtop in bed.
“Schuif eens op, dan kom ik naast je zitten.”
Zo zitten we samen in bed aan de warme anijsmelk.
“’t Is de laatste keer meisje, als je me morgen uit bed haalt kun je me in de kist naar het kerkhof brengen. Kijk nou niet zo gek, zo is het gewoon. Heerlijk zeg die melk.”

Verschillende keren hoor ik haar zuchten. “Wat is er?” vraag ik. “Bent u bang?”
Een traan glijdt over haar wang. “O ja, vreselijk.”
Ik sla een arm om haar heen en ze legt haar hoofd tegen het mijne. “Bent u bang om dood te gaan?”
Ze knikt.
“Wat denkt u dat er is na de dood?”
Ik hoor haar zachtjes lachen. “Een hele hoop lol, maar ik weet niet of ik er deel van uitmaak,” grinnikt ze.
“Waarom bent u dan bang, als u denkt dat er veel lol is?” vraag ik.
“Ach meissie, omdat ik niet weet wanneer mijn kinderen en jullie me achterna komen.”

“Ach meissie, ik zal je zo missen.” Ze huilt. Het hoort niet, maar ik heb een beetje een zwak voor deze mevrouw. Ik meen dan ook ieder woord als ik zeg: “Ik zal u ook vreselijk missen, u bent mijn lieverd, dat weet u toch?”
Ze geeft me kus. “Heerlijk zo. Ik heb een prachtige laatste avond gehad. Hier krijg je zes zoenen.” Smak, smak, smak, smak, smak, smak. “Zo dat waren de laatste zoenen van mijn leven, speciaal voor jou.”
Ik stap uit bed en dek haar toe.

Niet veel later belt ze. “Hoor je me?”
Ik verbijt mijn glimlach. “Ja, ik hoor u.”
Een zucht. “O, ik hoor jou ook, dan ben ik dus nog niet dood?”
“Nee, mevrouw Witte, u bent er nog.”
“O, jammer, nou ik bel straks nog een keer om het te controleren.”
“Oké, tot straks tante Gre!”

We staan u graag te woord

Bonkelaarplein 12
3363 EL Sliedrecht
Onze cliënten geven
Stichting Waardeburgh:
Zoek, vind en waardeer zorgaanbieders op ZorgkaartNederland.nl
8.2

Stichting Waardeburgh is 119 keer gewaardeerd op ZorgkaartNederland en heeft een gemiddeld cijfer van 8.2.

Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering

zorgkaart nederland