‘Regelmatig ging hij met tranen in zijn ogen naar huis’

14 november 2019 | Blog Magda

Als mevrouw Bol* zonder haar man naar het verpleeghuis moet verhuizen, wordt ze boos. Op de verzorgenden, maar vooral op haar man.

Op de afdeling waar ik werk, woont mevrouw Bol, zonder haar man. We mogen haar bij haar voornaam noemen: Klaasje. Klaasje heeft de ziekte van Alzheimer. Ze is getrouwd met Jan en halverwege de 70 jaar. Toen het thuis echt niet meer ging, kwam ze in Overslydrecht wonen. Maar het viel het echtpaar zwaar om na een lang huwelijksleven gescheiden te worden.

In het begin was Klaasje vooral boos op Jan. Waarom had hij haar hier gebracht?! Ze kon echt fel tegen hem zijn. Regelmatig ging hij na zijn bezoek met tranen in zijn ogen en een dosis schuldgevoel naar huis. Als verzorgenden steunden en begeleidden we Jan. Met een praatje, een knuffel en een prakje dat over was om mee naar huis te nemen.

De boosheid van Klaasje nam toe. Prikkels van buitenaf kon ze niet aan. Ze gaf aan dat ze ongelukkig was en dat het Jan zijn schuld was. Op een gegeven moment was ze zo vaak boos op zichzelf, Jan, medebewoners en verzorgenden dat het nodig was dat ze speciale medicatie kreeg om rustiger te worden. De medicatie werkte: Klaasje werd rustiger.

Jan bleef trouw komen, maar zag Klaasje langzaam wegzakken in haar dementie. Ook dit gaf hem verdriet. Klaasje was nu weliswaar rustig, maar alleen haar lichaam was er nog; haar gedachten waren ver weg. Totdat we naar aanleiding van het multidisciplinair overleg bedachten dat het goed zou zijn voor Klaasje als ze meer prikkels zou krijgen.

Het zorgplan werd aangepast met het zorgdoel dat Klaasje meer mee gaat doen met activiteiten. Na enige uitleg aan vrijwilligers ging ze voor het eerst mee naar het koffiedrinken in de ochtend en het zingen in de middag. En ja hoor: daar gingen Klaasjes ogen open en kreeg ze een glimlach om haar mond. In het weekend ging ze mee naar een optreden. Ze tikte met haar voet op de maat en zong zelfs een woordje mee met ‘Heb je even voor mij’ van Frans Bauer.

Ook op de afdeling leefde Klaasje meer op. Ze ging meedoen met activiteiten en ging weer praten. En als Jan kwam, reageerde ze positief. Jan en Klaasje hebben elkaar weer gevonden: ze knuffelen samen op de bank en dansen in de slaapkamer op de muziek van een ouder plaat. Jan kan haar zelf weer douchen en naar bed brengen.

Elke avond heeft Jan weer heel even zijn oude Klaasje terug. Hij geniet van hun momenten samen en gaat daarna blij en voldaan naar huis. Ook ik vind het mooi om te zien dat Jan en Klaasje samen weer heerlijke momenten beleven. En dat iedereen – van verzorgende, welzijnsmedewerker, activiteitenbegeleider en vrijwilliger – hieraan heeft meegewerkt.

* De namen van meneer en mevrouw Bol zijn gefingeerd.

We staan u graag te woord

Bonkelaarplein 12
3363 EL Sliedrecht
Onze cliënten geven
Stichting Waardeburgh:
Zoek, vind en waardeer zorgaanbieders op ZorgkaartNederland.nl
8.2

Stichting Waardeburgh is 119 keer gewaardeerd op ZorgkaartNederland en heeft een gemiddeld cijfer van 8.2.

Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering

zorgkaart nederland