Onmisbaar en waardevol werk

16 december 2020 | Blog Antonet

‘Kom jij me helpen? Dacht het niet! Weet je moeder wel dat je hier bent?’
Ik zie de verontwaardigde blik van mevrouw Janssen nog voor me. Het is inmiddels 12,5 jaar geleden dat ik begon bij Stichting Waardeburgh. Volgens de bewoners, waaronder mevrouw Janssen, was ik nog een kind. ‘Vijftien jaar? Wat doe je dan hier. Je hoort bij je moeder te zijn!’ Al voelde ik me natuurlijk heel wat.

Als 15-jarige weet je niet wat je te wachten staat en gelukkig leer je met de tijd. Je wordt volwassen door de jaren én door het werk. Ik vergeet nooit de dag dat ik net 16 was en net de ogen van mevrouw Slik sloot, nadat ze overleden was. Naast me maakte de familie ruzie.
’Die ring heeft ze mij beloofd! Dat heeft ze zelf gezegd.’ En de ring werd van de hand van mevrouw getrokken. Mijn hart huilde, maar als professional hield ik me stil.

Ik moet nog lachen als ik denk aan de twee bewoners die stiekem de wijn van het kerstdiner op hadden gedronken, de nacht vóór kerst.
En ik zie Jaappie nog voor me, die uit bed kwam lopen, de dag na zijn heupoperatie. “Die poot die doet het niet hoor” mopperde hij toen.
Ik zie mezelf nog door de gang sluipen, na een waarschuwing dat er een insluiper was en voel nog mijn wangen kleuren toen bleek dat hij een kleinzoon was (in zijn beste pak) om zijn oma op te halen voor een bruiloft.

De tel ben ik kwijt van mensen die ik heb zien wegglijden. Van gedachten die ik heb zien vervagen. Hoe ik heden en verleden heb zien samensmelten tot een warrige brei. Ik heb de HAP moeten bellen, nadat iemand bloemen had gegeten, de politie toen er iemand weggelopen was, de brandweer (af)gebeld, nadat er iets was aangebrand. Ik heb collega’s moeten bellen met Kerst om een zieke te vervangen, familie moeten bellen omdat hun dierbare was overleden.

Voetballen met pakken incontinentiemateriaal, wedstrijdje met rollators op de gang, dansen met Henk van 83 op zeemansliederen, of aan het kerstdiner met Willem van 78 die alleen is. De hand vasthouden van meneer Pieters terwijl hij stierf, mevrouw van Aalst opvangen, omdat ze niet begreep dat haar man wegging. Unieke momenten, die mijn werk onvergetelijk en waardevol maken.

Ik ben slechts één van de duizenden verzorgden in ons land. Vandaag is deze blog voor hen, voor ons allemaal. Met of zonder Covid-19, ons werk is bijzonder, uniek, waardevol én onmisbaar!  

We staan u graag te woord

Bonkelaarplein 12
3363 EL Sliedrecht
Onze cliënten geven
Stichting Waardeburgh:
Zoek, vind en waardeer zorgaanbieders op ZorgkaartNederland.nl
8.2

Stichting Waardeburgh is 119 keer gewaardeerd op ZorgkaartNederland en heeft een gemiddeld cijfer van 8.2.

Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering

zorgkaart nederland