Ze eet niet meer en ze drinkt niet meer

20 oktober 2020 | Blog Anita

“Zuster, nu ik u hier toch zie… Ik zeg het gelijk maar: ik eet niet meer en drinken doe ik ook niet meer.”
Mevrouw wordt door de verpleegkundige binnen gebracht op de huiskamer. Ik sta gereed om lekkere bruine boterhammen te smeren of aan te reiken aan onze bewoners op de PG afdeling. Normaalgesproken maak ik mevrouw blij met een boterham met “feestverlichting”, oftewel: vruchtenhagel. Maar vandaag is ze somber gestemd.

Als het zo moet dan hoeft het voor haar niet meer. Steeds de hele dag op de huiskamer, met mensen die ze niet kent. Haar man leeft niet meer en haar kinderen hebben allemaal hun eigen leven en eigen gezin. En haar eigen huis is zomaar weggedaan. Zomaar… zonder overleg.

Ik laat haar even praten. Schuif wat onopvallend de krant richting het tafelblad van de rolstoel en lees wat koppen voor. Poging één mislukt.
“Laat die krant ook gerust maar liggen. Daar staat ook niks dan narigheid in”.
Nogmaals bied ik mevrouw een lekker ontbijtje aan. Maar ze blijft stellig.
“Leuk geprobeerd, maar ik zei het toch al: ik doe het niet meer, ik eet niet langer meer.”
Ze heeft de ogen stijf dicht.

De andere bewoners druppelen de huiskamer in. Ik voorzie hen van lekkere ontbijtjes, kopjes thee en melk “waar de kou van af is”. Om half tien zet ik een pot koffie met warme melk en ga rond met de koekjestrommel. Helaas. Mevrouw is nog niet van gedachten veranderd.

Na mijn koffiepauze staan er twee appartementen op de planning om te poetsen. Dit is ook een stukje welzijn: een schone, frisse kamer en het gewassen en gestreken wasgoed weer  schoon in de kast.

’s Middags hoor ik van mijn collega’s dat mevrouw nog steeds in haar bui hangt. Ik ga naar haar toe.
“Mevrouw,”  zeg ik, “ik neem u even mee, goed?”
“Oh zuster, brengt u mij naar huis? Eindelijk!”
“Ja mevrouw, we gaan samen even koffie drinken op uw kamer.”
“Oh, maar waar is mijn kamer dan?”
“Dat zult u straks zien.”

Op de kamer is daar de herkenning. Ze ziet haar eigen spulletjes en zo vallen de puzzelstukjes op zijn plek. Zij het dan voor even.

“Lust je koffie?” vraagt mevrouw mij vriendelijk, gastvrij zoals zij is.
Samen gaan we naar het restaurant en drinken we een kopje cappuccino.
Mevrouw is even in een andere omgeving. Nu is het makkelijker om het gesprek om te keren naar het positieve.
“Meid, ik betaal je zo eerst de koffie hoor,” zegt ze.
We praten over vakanties naar de bergen en het klussen samen met haar man. “We deden alles samen, zelfs behangen. Dat zegt toch wel wat!”

Na twintig minuten gaan we terug naar de huiskamer. Mevrouw is rustig en vriendelijk en ze geniet van de soep die wordt opgeschept.

Ze is gerustgesteld. Want vanavond breng ik haar thuis.

We staan u graag te woord

Bonkelaarplein 12
3363 EL Sliedrecht
Onze cliënten geven
Stichting Waardeburgh:
Zoek, vind en waardeer zorgaanbieders op ZorgkaartNederland.nl
8.2

Stichting Waardeburgh is 119 keer gewaardeerd op ZorgkaartNederland en heeft een gemiddeld cijfer van 8.2.

Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering

zorgkaart nederland